تبليغاتX
  ↓

  ↓

فرصت نشد

در این زمانه ی غم ، نا کرده جرم اسیریم

بی آنکه خود بخواهیم ، در بند و ناگــزیریم

فرصت نشد که از عشق ، با هم سخن بگوییم

فرصت نشد که راهی ، تا ما شدن بجوییم

ای خوب خسته ی من ، چلّه ی نشسته ی من

ای شعله ی امید بغض شکسته ی من

فرصت همیشه کم بود برای با تو بودن

ای عاشق رهایی ، ای تو همیشه با من

گفتی که زنده بودن ، مفهوم زندگی نیست

خاموشی من و تو ، معنی بندگی نیست

گفتی که عشق علاج درد زمانه ی ماست

میلادی عاشقانه ، شعر شبانه ی ماست

+ نوشته شده در  پنجشنبه دوازدهم اسفند 1389ساعت 8:35  توسط kaka  | 

"كابوس "

 

 
99

خدایا، وحشت تنهایی‌ام كُشت..
    كسی با قصّه‌ی من آشنا نیست
                    در این عالم ندارم همزبانی
                                    به صد اندوه می‌نالم
                – روا نیست –


شبم طی شد، كسی بر در نكوبید..
            به بالینم چراغی كس نیفروخت..
        نیامد ماهتاب بر لب بام،
                    دلم از این‌همه بیگانگی سوخت

به روی من نمی‌خندد امیدم
        شراب زندگی در ساغرم نیست
                نه شعرم می‌دهد تسكین به حالم
                        كه غیر از اشك غم در دفترم نیست..

بیا ای مرگ، جانم بر لب آمد
            بیا در كلبه‌ام شوری برانگیز
      بیا شمعی به بالینم بیفروز
                    بیا شعری به تابوتم بیاویز!!

دلم در سینه كوبد سر به دیوار
        كه این مرگ است و بر در می‌زند مُشت!


    – بیا ای همزبان جاودانی،
                كه امشب وحشت تنهایی‌ام كُشت!

خدایا، وحشت تنهایی‌ام كُشت..
    كسی با قصّه‌ی من آشنا نیست
                    در این عالم ندارم همزبانی
                                    به صد اندوه می‌نالم
                – روا نیست –


شبم طی شد، كسی بر در نكوبید..
            به بالینم چراغی كس نیفروخت..
        نیامد ماهتاب بر لب بام،
                    دلم از این‌همه بیگانگی سوخت

به روی من نمی‌خندد امیدم
        شراب زندگی در ساغرم نیست
                نه شعرم می‌دهد تسكین به حالم
                        كه غیر از اشك غم در دفترم نیست..

بیا ای مرگ، جانم بر لب آمد
            بیا در كلبه‌ام شوری برانگیز
      بیا شمعی به بالینم بیفروز
                    بیا شعری به تابوتم بیاویز!!

دلم در سینه كوبد سر به دیوار
        كه این مرگ است و بر در می‌زند مُشت!


    – بیا ای همزبان جاودانی،
                كه امشب وحشت تنهایی‌ام كُشت!

+ نوشته شده در  چهارشنبه یازدهم اسفند 1389ساعت 16:55  توسط kaka  | 

بهار در راه است

بهار می آید

بهار در راه است

بهار در چند قدمی توست

صدای پای بهار را می شنوی ؟

بوی بنفشه ها را حس می کنی ؟

بهار را نفس بکش ، بهار را در یاب ، بهار را با ذره ذره ی وجودت بو بکش

بگذار نسیم بهاری گونه های زیبای تو را بنوازد

آی عاشقان بهار "

ثانیه شمار بهار را در یابید

ثانیه ها را برای رسیدن به بهار شماره کنید

آه چقدر عاشقانه ...

که زمستان با رفتنش بهار را به طبیعت و دل های بهاری هدیه می کند .

آی عاشق بهار "

صدای شکفتن شکوفه های بهاری را در کوچه باغ قلبت حس می کنی ؟

+ نوشته شده در  سه شنبه دهم اسفند 1389ساعت 11:8  توسط سعید  | 

باتو...

برای عاشق شدن

چشم بر هم زدنی کافی است

برای دیدن تو زندگی چونان سرابیست

برای سیراب شدن

جرعه ای از نگاه کافیست

برای تشنه ماندن نگاه تو چونان حبابیست

برای غرق شدن

قطره ای از مهربانی کافی است

برای نجات یافتن دستهای تو کافیست

برای شقایق شدن

باید اندیشید ...!

خندید

شنید

باید از پرچین خیال عبور کرد ...!

باید با تمام وجود فهمید ...!

برای با تو بودن باید با تو بود و فهمید
+ نوشته شده در  سه شنبه دهم اسفند 1389ساعت 9:48  توسط kaka  | 

رفیق نیمه راه

                    دلتو دادی به غربت منو اینجا جا گذاشتی

                               منو دادی به گلایه روی قلبم پا گذاشتی

                               دستاتو ازم گرفتی توی بارون نگاهم

                               رفتی بی تفاوت اما من هنوزم چشم به راهم

                               گفتی یاد تو نباشم که میری واسه همیشه

                               دل من هنوز باهاته بدون یادت نمیشه

                               خاطراتت تا همیشه با منه تا ته قصه

                               قسمت من از تو این بود بیکسی و درد و غصه

                               تو رفیق نیمه راهی ولی من هنوز باهاتم

                               هنوزم توی خیالم وقت پرسه پابه پاتم

                               پاک نمیشه از خیالم خاطرات خوب با تو

                               میسوزونه دل من رو اینهمه فاصله تا تو

                              

+ نوشته شده در  سه شنبه دهم اسفند 1389ساعت 9:23  توسط kaka  | 

مزرع سبز فلک دیدم و داس مه نو

یادم از کشته خویش آمد و هنگام درو

گفتم ای بخت بخفتیدی و خورشید دمید

گفت با این همه از سابقه نومید مشو

گر روی پاک و مجرد چو مسیحا به فلک

از چراغ تو به خورشید رسد صد پرتو

تکیه بر اختر شب دزد مکن کاین عیار

تاج کاووس ببرد و کمر کیخسرو

گوشوار زر و لعل ار چه گران دارد گوش

دور خوبی گذران است نصیحت بشنو 

چشم بد دور ز خال تو که در عرصه حسن

بیدقی راند که برد از مه و خورشید گرو

آسمان گو مفروش این عظمت کاندر عشق

خرمن مه به جوی خوشه پروین به دو جو

آتش زهد و ریا خرمن دین خواهد سوخت

حافظ این خرقه پشمینه بینداز و برو

+ نوشته شده در  شنبه بیست و ششم اردیبهشت 1388ساعت 9:53  توسط kaka  | 

میوه تاریک

باغ باران خورده مي نوشيد نور

لرزشي در سبزه هاي تر دويد :

او به باغ آمد ، درونش تابناك ،

سايه اش در زير و بم ها ناپديد

***

شاخه خم مي شد به راهش مست بار .

او فراتر از جهان برگ و بر .

باغ ، سرشار از تراوش هاي سبز .

او ، درونش سبزتر ، سرشارتر.

***

در سر راهش درختي جان گرفت .

ميوه اش همزاد همرنگ هراس .

پرتويي افتاد و در پنهان او :

ديده بود آن را به خوابي ناشناس .

***

در جنون چيدن از خود دور شد .

دست او لرزيد ، ترسيد از درخت .

شور چيدن ترس را از ريشه كند :

دست آمد : ميوه را چيد از درخت

+ نوشته شده در  یکشنبه یازدهم اسفند 1387ساعت 9:14  توسط kaka  |